30 Kwiecień 2017, 20:38



Trzecia Niedziela Wielkanocna

30.04.2017, 10:32

zdjęcie niedostępne

Komentarz do Ewangelii
Św. Grzegorz Wielki (ok. 540-604), papież, doktor Kościoła
Homilia 23; PL 76, 1182

„Nie zapominajmy o gościnności”


Dwóch uczniów podróżowało razem. Nie wierzyli, a jednak rozmawiali o Panu. Nagle On sam zjawił się, ale oni Go nie poznali… Zaprosili Go, by został z nimi na noclegu, tak jak się zaprasza napotkanego wędrowca… Zasiedli do stołu, aby się pożywić, a Bóg, którego oni nie poznali, gdy wyjaśniał im Pisma, ujawnił im się podczas łamania chleba. Tak więc, to nie podczas słuchania słów Boga zostali oświeceni, ale podczas wypełniania ich: „Nie ci bowiem, którzy przysłuchują się czytaniu Prawa, są sprawiedliwi wobec Boga, ale ci, którzy Prawo wypełniają, będą usprawiedliwieni.” (Rz 2,13). Jeśli ktokolwiek chce zrozumieć to, co usłyszał, powinien od razu wprowadzić w czyn wszystko, co zdołał uchwycić. Pan nie ujawnił się, gdy mówił, ale objawił się w czasie, gdy ofiarowano Mu posiłek.

Umiłujmy więc gościnność drodzy bracia. Chciejmy okazywać miłość. Paweł jasno mówi: „Niech trwa braterska miłość. Nie zapominajmy też o gościnności, gdyż przez nią niektórzy, nie wiedząc, aniołom dali gościnę” (Hbr 13,1; Rdz 18,1nn). Także Piotr mówi: „Okazujcie sobie wzajemną gościnność bez szemrania.” (1P 4,9). Pan, który jest Prawdą sam powiedział nam: „Byłem przybyszem, a przyjęliście mnie”… „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili.” (Mt 25,35.40). A my, pomimo tych słów, wciąż ociągamy się w okazywaniu łaski gościnności. Dostrzeżmy braci wielkość tej cnoty. Przyjmujmy Chrystusa przy naszym stole, abyśmy mogli być przyjęci na Jego wiecznej uczcie. Ofiarujmy teraz gościnność Chrystusowi obecnemu w przybyszu, aby w dniu sądu nie pozostać jak przybysze, których On nie zna (Łk 13,25), ale abyśmy byli przyjęci jak bracia w Jego Królestwie.

Druga Niedziela Wielkanocna - MIŁOSIERDZIA BOŻEGO

23.04.2017, 10:24

zdjęcie niedostępne

Komentarz do Ewangelii
Św. Tomasz z Villanuevy (ok. 1487-1555), eremita augustiański, następnie biskup
Kazanie na niedzielę in Albis (Pierwszą niedzielę po Wielkanocy)

„Pan mój i Bóg mój!”


„Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i nie włożę ręki mojej do boku Jego, nie uwierzę”. Zadziwiająca zatwardziałość u tego ucznia: świadectwo tylu braci i widok ich radości nie wystarczą, by dał temu wiarę. Dlatego pojawia się Pan: żeby się o nią zatroszczyć. Dobry Pasterz nie znosi utraty swojej owcy (Mt 18,12), powiedział bowiem do swojego Ojca: „Ustrzegłem ich, a nikt z nich nie zginął” (J 17,12). Niech pasterze zatem wiedzą, jaką troskę powinni okazywać swojej owczarni, skoro Pan pojawił się dla jednej owcy. Wszelka troska i trud są niczym w porównaniu ze znaczeniem jednej duszy...

„Podnieś rękę i włóż ją do mego boku, i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym!” Błogosławiona dłoń, która badała sekrety serca Chrystusa! Jakie bogactwa tam znalazła? Spoczywając na tym sercu, Jan czerpał z niego tajemnice nieba (J 13,25); badając je, Tomasz odkrywa tam wielkie skarby: wspaniałą szkołę, która kształtuje takich uczniów! Dzięki niej, pierwszy wyraził wspaniałości o boskości większej od gwiazd : „Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga i Bogiem było Słowo” (J 1,1), a drugi, dotknięty światłem Prawdy, wydał ten wspaniały okrzyk : „Pan mój i Bóg mój!”

Rodzina Rodzinie

23.04.2017, 10:17

zdjęcie niedostępne